Bugün sabah gayet iyi uyanmanın, aslında kötü bir günün habercisi olduğunu bilmeliydim. Karamsar her dakikanın hiç bir şeyin çözümü olmayacağının farkında olmama rağmen, bu karamsar durumdan bir türlü çıkamıyorum. Bugün, 2 gündür aradığım ama "kesin bir yerdedir ve çıkar" dediğim cüzdanım yok. İnsan kendini böyle bir durumda nasıl hissediyorsa, bende öyle kötü hissettim. Aramadığım kutu, dolap, çanta yani aklıma gelsin gelmesin heryeri kontrol ettim, fakat hala daha bulmuş değilim.
Bir cüzdan insanı bu kadar mı üzer demeyin. Şimdi düşündüğüm ise kartları iptal et, sonra git ehliyetle uğraş ve daha bakalım neler çıkıcak başıma bunlarla uğraşmak. Bu aralar inanılmaz yoğun çalışıyorum ve bu yoğunluğun üzerine böyle berbat bir kötü haber olunca, bir anda "ben nerdeyim, nasıl, neden" gibi felsefi ve mantıksal sorularla başbaşa kaldım.
Aslında birazcık düşünsem "ne yapmışımdır" desem, genede çözüm bulamıyorum. "Sakince bir düşün, bu hafta neler yaptın" diyen o kadar çok kişi oldu ki etrafımda, oda bir çözüm olmadı. Hani demişim senin adına blog "büyüdüm artık" diye harbiden büyüyünce sorunlarda büyük oluyor. Yani anlayacağın sevgili blog ben bu durumdan çok fazla etkilendim ve sanırım bu olaydan sonra canım bir hayli sıkılacak....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder