Ben hep zor bi hayat yaşadım, şimdi çok rahat bir hayat kuruyorum bu yüzden kendime. İnsanların yaptıklarının hayatımda bu kadar büyük son noktaları yapacağını bilsem onları yaşarmıydım acaba. Kimilerine göre diye başlayan cümleler içinde varolmak yerine kimsesiz bir cümlede ben olduğumu hissederdim eminim. Yaptığım her iyi kötü, güzel çirkin, mutlu mutsuz her duygudan haz aldım arkasında durdum. Dikte durdum hani klasik bir arebesk parça gibi dertli değildim. Gayet basit ve hoştum.
Yıllar gitgide eskiyor, bense bu eskiyen yıllarlada yaşıma hep bir rakam daha ekliyorum ...22,23,24 ve sonunda 25. Hadi diyelim bu yılların ne önemi var, bence hayat gibi haksız bir hali var. Uzayda bir kara deliğim ki kimse için seçimlerimden vazgeçmedim. Ama kimse için duygularımdan vazgeçtim. Apansız aniden, panikle ve sinirli tavırlarla bir ömür geçirdim. Hep heyecanlı hep umutlu kaldım, hep yüzüm güldü.
Sonunda bu yazıyı okuyan herkes için bilinmesi gereken kısa cümlelerim var ki bunları bir nasihat gibi okursan hiçbirşey anlamazsın ben yıllar önce sırlarımı nasihat gibi değil kendimle dost gibi konuşarak söyledim, okuyan kişi sen, evet sen yahu sende öyle yap lütfen...
Varlığında yaşadıkların aslında senin gerçekte isteklerin olmayacak.
Yıllar gitgide hızlandığında düşündüklerini bir kenara bırak, kendine karamsarlıktan çıkar...
